Η δύναμη της επιμονής

Βήμα - βήμα, με σταθερή άνοδο στην παγκόσμια κατάταξη, η Μαρία Σάκκαρη κατάφερε να εδραιώσει τη θέση της στην κορυφή του αθλήματος, χωρίς την καθοδήγηση, την τεχνογνωσία ή την οικονομική ισχύ κάποιας ομοσπονδίας. Το σερβίς υπήρξε αναμφίβολα ένα από τα πιο χαρακτηριστικά όπλα του παιχνιδιού της, ενώ το «ποτέ, μα ποτέ μην τα παρατάς» μοιάζει να είναι η φράση που την τροφοδοτεί κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο.

«Το τένις με διαμόρφωσε, με έκανε αυτό που είμαι σήμερα. Γεννήθηκα μαχήτρια. Μου είναι φυσικό να αγωνίζομαι με όλες μου τις δυνάμεις και πιστεύω ότι αυτή η μαχητικότητα είναι που μου δίνει κάτι περισσότερο κάθε φορά που παίζω».

Ανθεκτική και συνεπής, χαμογελαστή και προσιτή, ίσως δεν είναι τυχαίο ότι μοιράζεται έναν παρόμοιο κώδικα αξιών με τον αγαπημένο της αθλητή όλων των εποχών, τον MVP που οδήγησε τους Milwaukee Bucks στο πρώτο τους πρωτάθλημα NBA από το 1971, τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Και οι δύο γεννήθηκαν στην Αθήνα, με διαφορά μόλις έξι μηνών.

Η ίδια δεν θυμάται ακριβώς πότε άρχισε να ονειρεύεται ότι θα γίνει αθλήτρια παγκόσμιας κλάσης. Γνωρίζει, όμως, καλά ποια υπήρξε η πηγή έμπνευσής της: η μητέρα της, Αγγελική Κανελλοπούλου, η οποία το 1987 είχε φτάσει έως το Νο. 43 της παγκόσμιας κατάταξης. «Υπήρξε η μεγαλύτερη επιρροή στη ζωή μου».

Το θάρρος της αλλαγής

Η Μαρία Σάκκαρη έφτασε έως το Νο. 3 της παγκόσμιας κατάταξης της WTA, θέση που κατέκτησε για πρώτη φορά στις 21 Μαρτίου 2022, σημειώνοντας την υψηλότερη επίδοση που έχει πετύχει ποτέ Ελληνίδα τενίστρια. Ακολούθησε μια δύσκολη περίοδος, κατά την οποία υποχώρησε εκτός της πρώτης δεκάδας, εξαιτίας ενός τραυματισμού στον δεξιό ώμο, αλλά και της αστάθειας στην απόδοσή της. Αντί, ωστόσο, να αρκεστεί σε μικρές διορθώσεις, προχώρησε σε μια συνολική τεχνική αναθεώρηση, αναδομώντας πλήρως τόσο την κίνηση του σερβίς, όσο και την τεχνική του φόρχαντ. Μια απόφαση που απαιτεί το είδος της τόλμης που δεν φαίνεται απαραίτητα στον πίνακα του σκορ, αλλά συχνά καθορίζει ολόκληρη την επόμενη φάση μιας καριέρας.

Το αγαπημένο της χρώμα είναι το γκρι και το αγαπημένο της υλικό ο άνθρακας. Μια επιλογή που μοιάζει κάθε άλλο παρά τυχαία, αν σκεφτεί κανείς ότι τα άτομα του άνθρακα μπορούν να συνδεθούν μεταξύ τους με διαφορετικούς τρόπους και να δημιουργήσουν άλλοτε γραφίτη, λέξη που προέρχεται από το ελληνικό ρήμα «γράφειν», και άλλοτε διαμάντια. Άλλωστε, η ίδια γράφει το δικό της κεφάλαιο στην ιστορία του τένις, αφαιρώντας στρώσεις με κάθε κερδισμένο πόντο και αποκαλύπτοντας την πραγματική της δύναμη.

«Όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, αγαπάς όλες τις πλευρές του, ακόμη και τις εξαντλητικές προπονήσεις και τα μακρινά ταξίδια. Αυτό το συναίσθημα είναι που σε ωθεί καθημερινά προς την επίτευξη των στόχων σου».

Το άγχος, η κόπωση και η αδρεναλίνη αποτελούν μέρος της καθημερινότητάς της. Σε αυτό το επίπεδο, οποιαδήποτε απόκλιση από το πρόγραμμα, ουσιαστικά, αποκλείεται. Η πειθαρχία δεν είναι μια περιστασιακή επιλογή, αλλά ο σταθερός άξονας γύρω από τον οποίο οργανώνεται κάθε ημέρα. «Αυτό που με χαλαρώνει είναι μια μεγάλη διαδρομή κατά μήκος της αθηναϊκής ακτογραμμής, νωρίς το πρωί ή την ώρα του ηλιοβασιλέματος, ακούγοντας μουσική στο αυτοκίνητό μου. Αλλά και ο πολύτιμος ελεύθερος χρόνος με τον άνθρωπο που αγαπώ και επέλεξα να είμαι δίπλα του», λέει.

Το μάθημα της ήττας

Θυμάται, άραγε, τον αγώνα που ίσως την άλλαξε για πάντα; «Δεν ήταν ένας συγκεκριμένος αγώνας, αλλά ένα τουρνουά, το Australian Open του 2016. Δεν είχα μεγάλη αυτοπεποίθηση και δεν πίστευα ότι ήμουν αρκετά καλή για να ανταγωνιστώ τις κορυφαίες του κόσμου. Στη συνέχεια κέρδισα τρεις αγώνες στα προκριματικά και πέρασα στο κυρίως ταμπλό. Αφού προκρίθηκα ακόμη έναν γύρο, έχασα στα τρία σετ από την Κάρλα Σουάρεθ Ναβάρο, η οποία βρισκόταν ψηλά (στο ταμπλό). Ήταν ένας καλός αγώνας και ένα σημείο καμπής. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ένιωσα για πρώτη φορά ότι ανήκα πραγματικά ανάμεσα στις μεγάλες παίκτριες».

Ο φόβος και ο πόνος είναι δύο από τους σπουδαιότερους δασκάλους της ζωής. Όλοι θέλουν να κερδίζουν. Ο τρόπος, όμως, με τον οποίο ένας αθλητής ξεπερνά την ήττα είναι συχνά εκείνος που αποκαλύπτει το πραγματικό του μεγαλείο.

«Δεν είναι ποτέ εύκολο και δεν μπορείς ποτέ να συνηθίσεις να χάνεις. Αν το συνηθίσεις, τότε έχεις σοβαρό πρόβλημα. Προσπαθείς, λοιπόν, να διατηρείς την ψυχραιμία σου, όταν χάνεις έναν αγώνα και να μένεις προσγειωμένη, όταν κερδίζεις. Αυτή η ισορροπία είναι εξαιρετικά σημαντική».

Κατά τον Όσκαρ Ουάιλντ, ένα από τα μεγάλα μυστικά της ζωής είναι πως τα μόνα πράγματα που ποτέ δεν μετανιώνει κανείς είναι τα λάθη του. «Μπορεί να ακούγεται σαν κλισέ ή ακόμη και σαν κάτι αδύνατο, αλλά πραγματικά δεν έχω ούτε μία μεταμέλεια. Δεν αντιμετωπίζω τη ζωή με αυτόν τον τρόπο. Σε όλη μου τη διαδρομή προσπάθησα να κάνω εκείνο που θεωρούσα καλύτερο κάθε δεδομένη στιγμή. Έκανα λάθη; Πολλά. Και σίγουρα θα κάνω περισσότερα στο μέλλον. Μαθαίνω, όμως, γρήγορα και κάθε μέρα γίνομαι μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, όχι μόνο μέσα στα γήπεδα. Πώς θα μπορούσα να μετανιώνω, όταν όλα όσα έκανα με οδήγησαν σε αυτό ακριβώς το σημείο, εδώ και τώρα»;

Ναι, η Ελλάδα δεν έχει ακόμη αναδείξει Νο. 1 στην παγκόσμια κατάταξη. Όμως η σιδερένια θέληση και το αλύγιστο πνεύμα αυτής της νεαρής γυναίκας, παραμένουν προσηλωμένα στη συγγραφή ενός νέου κεφαλαίου τόσο στο ελληνικό, όσο και στο παγκόσμιο τένις. Και η ιστορία γράφεται πάντα από ανθρώπους που επιμένουν πεισματικά να επιλέγουν τον δύσβατο δρόμο.