Η τέχνη της εμπιστοσύνης

Το όραμα της δημιουργίας

Η σχέση ενός αναβάτη με το άλογό του απαιτεί χρόνο, συνέπεια και, κυρίως, την ικανότητα να αφουγκράζεται ένα πλάσμα που δεν χρησιμοποιεί λέξεις, αλλά αντιλαμβάνεται αμέσως τον φόβο, την αμφιβολία, την ένταση ή την υπερβολική αυτοπεποίθηση. Για την Άννα Μαρία Παπαγεωργίου, αυτή η σχέση ξεκίνησε στην ηλικία των έξι ετών και εξελίχθηκε στον σταθερό άξονα γύρω από τον οποίο οργανώθηκε ολόκληρη η ζωή της.

Η σχέση της με την αγωνιστική ιππασία και τον πρωταθλητισμό διαμορφώθηκε από πολύ νωρίς, μέσα από χρόνια συστηματικής προπόνησης, συμμετοχές σε διοργανώσεις εντός και εκτός συνόρων και υψηλότατων απαιτήσεων. Σπούδασε ναυτιλιακά στην Αθήνα και αργότερα έζησε για δύο χρόνια στην Ιταλία μαζί με τα άλογα και τον προπονητή της, επιδιώκοντας να εξελιχθεί μέσα από ένα περιβάλλον υψηλότερου αγωνιστικού επιπέδου.

Η επιστροφή της στη Θεσσαλονίκη συνδέθηκε με ένα όνειρο που υπήρχε για χρόνια στο μυαλό της: τη δημιουργία ενός σύγχρονου ιππικού κέντρου που θα μπορούσε να φιλοξενεί τόσο καθημερινές προπονήσεις, όσο και διεθνείς διοργανώσεις. Το Ippos Club ιδρύθηκε το 2020 στη Νέα Ραιδεστό και εκτείνεται σήμερα σε 151 στρέμματα, αποτελώντας τον μεγαλύτερο ιππικό όμιλο της Βόρειας Ελλάδας και τον δεύτερο μεγαλύτερο της χώρας. Έμπνευση αποτέλεσαν εγκαταστάσεις που γνώρισε στο εξωτερικό, όπως το Horses Riviera Resort, το Borgo la Caccia και το X-Bionic Sphere. Στόχος της ήταν να δημιουργήσει έναν χώρο υψηλών προδιαγραφών, όπου θα ξεχωρίζει η φιλοξενία. «Εγκαταστάσεις υπάρχουν πολλές στην Ευρώπη. Η ατμόσφαιρα και η φιλοξενία μας, όμως, είναι αυτό που θέλω να θυμούνται όσοι φεύγουν από εδώ», λέει.

Το εγχείρημα είχε εξαρχής σημαντικό ρίσκο. Η ιππασία παραμένει ένα άθλημα περιορισμένης απήχησης στη χώρα μας. Η ίδια, ωστόσο, επέλεξε να επενδύσει ακριβώς σε αυτό το κενό, πιστεύοντας ότι μόνο έτσι το άθλημα μπορεί να εξελιχθεί. Σήμερα θεωρεί πως το Ippos Club συνέβαλε ουσιαστικά στην αναγέννηση της ιππασίας στη Βόρεια Ελλάδα.

Η δύναμη της εμπιστοσύνης

Για την Άννα Μαρία, εξίσου σημαντική είναι μια διοργάνωση που ολοκληρώνεται χάρη στη συλλογική προσπάθεια, αλλά και η δημιουργία μιας ομάδας ανθρώπων που λειτουργεί σαν οικογένεια. Αντίστοιχα, η υπομονή και η κατανόηση, αξίες που της δίδαξαν τα άλογα, καθοδηγούν πλέον και τον τρόπο με τον οποίο διοικεί τους ανθρώπους γύρω της.

Είναι βέβαιη πως η σημαντικότερη αρετή ενός αναβάτη είναι η ψυχραιμία. Τα άλογα αντιλαμβάνονται άμεσα τη συναισθηματική κατάσταση του ανθρώπου που τα ιππεύει. Έτσι, η εμπιστοσύνη χτίζεται καθημερινά, μέσα και έξω από τον αγωνιστικό χώρο. Στην ιππασία τίποτε δεν κατακτάται ατομικά. Πρόκειται για μια συνεργασία ανάμεσα σε δύο συναθλητές. Η σχέση αυτή απαιτεί συνεχή φροντίδα. Παρά την πίεση των αγώνων, φροντίζει να περνά χρόνο στους στάβλους, να περιποιείται τα άλογά της και να παρατηρεί καθημερινά τις ανάγκες τους. Τα θεωρεί φίλους και οικογένειά της. Μέσα από αυτά έμαθε και να γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό της, αναγνωρίζοντας σκέψεις και συναισθήματα που επηρέαζαν τόσο την ίδια, όσο και την απόδοσή τους ως ομάδας. Για αυτό και απορρίπτει την άποψη ότι «το άλογο τα κάνει όλα». Η επιτυχία είναι αποτέλεσμα μιας σύνθετης συνεργασίας, όπου ο ιππέας έχει την ευθύνη της προετοιμασίας, της καθοδήγησης και της εμπιστοσύνης που αναπτύσσεται ανάμεσα στους δύο.

Η διαδρομή αυτή είχε, βεβαίως, και το τίμημά της: λιγότερο προσωπικό χρόνο, αμέτρητες ώρες προπόνησης, αλλαγή προτεραιοτήτων. Δε μετάνιωσε όμως ποτέ για αυτές τις θυσίες, ούτε για την απόφαση να ακολουθήσει επαγγελματικά τον δρόμο της ιππασίας, παρά τις αντίθετες συμβουλές που είχε δεχθεί. Σήμερα θεωρεί πραγματική πολυτέλεια να μπορεί κανείς να ζει από αυτό που αγαπά.

Και αν ένας νέος άνθρωπος τη ρωτούσε αν αξίζει να κυνηγήσει ένα μεγάλο όνειρο, η απάντησή της θα ήταν απλή: κανένα όνειρο δεν είναι υπερβολικά μεγάλο, αρκεί να είσαι διατεθειμένος να πληρώσεις το τίμημα για να το πραγματοποιήσεις.